DE foto

Onze foto’s staan inmiddels op de foto pagina; aan het format wordt nog gewerkt. Maar aangezien iedereen vooral op zoek is naar DE foto krijgt deze een prominente plaats op het blog. Met dank aan Jaap!

De award winning koprol van Pleun

De laatste dagen

Na de finish hebben we een speeldag in Dakar. Naast het campement waar we staan ligt de laatste piste van de Paris-Dakar, en het strand. Daar hebben we ons samen met de Zeebras en de Pajero van de Sjengen een dag goed geamuseerd. Vrijdag rijden we door naar Banjul, de echte eindbestemming. Vanwege verwachte drukte bij de grens met Gambia en bij de veerboot over de Gambia River vertrekken we om 5 uur ’s ochtends. Dat is niet voor niets. Een uurtje onderweg verliest de Feroza van de Zeebra’s vermogen. Een paar checks later blijkt dat de benzinepomp te zijn. Zeebra wordt gesleept tot de grens door de Sjengen, waar de jongens in no time onze reserve brandstofpomp in hun auto plaatsen. We rollen allemaal op eigen kracht door tot de plaats waar de veerboot komt. Daar breekt helaas the mother of all waiting times aan. In een straatje vol opdringerige Gambianen die allemaal geld willen wachten we onder de brandende zon een uur of 8 tot wij uiteindelijk als allerlaatsten met een bootje over kunnen. Maar het wachten wordt beloond. Aan de andere kant bereiken we na een kort ritje naar Banjul Maddies Beach Club, waar we een eigen hutje met wc en (warme!) douche hebben en het strand naast de deur ligt. Op zondag veilen we hier onze trouwe vierwieler, die € 700 opbrengt voor het goede doel. Verder even bijkomen aan het strand, en dan is het tijd om huiswaarts te gaan. Dinsdagavond zijn we weer in Amsterdam!

Dag 18 – 6712 km – Finish!

De laatste dag van de officiële challenge. Vanuit de Zebrabar rijden we richting Dakar, asfalt afwisselend met zandwegen vol potholes. De Vitobus van de Dakar Ridders maakt het nog even spannend door 20 km voor aankomst sputterend tot stilstand te komen, maar dat wordt vlot verholpen. Even later rijden we met alle zes de teams van onze groep de finish van de Amsterdam-Dakar over. We hebben het gehaald!! ’s Middags een heerlijk zwembad met biertje, waarnaast we onze tent opzetten. Groeten uit Dakar!

Dag 17

Vandaag rijden we naar de grens Mauritanië – Senegal. Gelukkig wordt het asfalt afgewisseld met een mooi stuk off road. Tegen een steile helling nog even een goed adrenaline momentje meegemaakt, en de Feroos maakt haar monster reputatie weer waar. We hebben nog maar drie cilinders en een aanzienlijke hoeveelheid rammeltjes, gekraak en ander onheilspellend geluid, maar de Feroza laat ons niet in de steek. Mauritanië uit rijden en Senegal in rijden kost ons ruim zeven uur. This is Africa… Na de grens rijden we door naar een fantastische spot om te slapen, de Zebrabar in St. Louis. Hutjes aan het strand en een warme maaltijd en koud bier bij aankomst. We vermaken ons daar prima.

Dag 16 – 6200 km

Vandaag hebben we een lang stuk over het strand gereden. Onder een strak blauwe hemel, met zandduinen op links en de zee op rechts / onder de wielen was het een prachtige tocht. Daarna nog een stukje asfalt en dan zijn we in Nouakchott, de laatste stad waar we stoppen in Mauritanië. De aanbevolen camping blijkt maar groot genoeg voor tien auto’s en tentjes. De gids suggereert dat de rest langs de kant van de weg kan kamperen, maar zelfs met militaire escorte lijkt dat hier geen fijn plan. Gelukkig is er hier altijd een mannetje die iets kan regelen, en inmiddels staan we bij een auberge in het ‘mooie’ deel van de stad. Even niet kamperen, maar met de dertien teamleden in een (geaircode!) kamer. Op de parking mogen we vanavond ons potje koken. Het belangrijkste is dat er een muur om onze spullen heen staat. Net als de Marokkanen zijn de Mauritaniërs continu op zoek naar ‘cadeaus’. Helaas is het niet goed te doen om de kleintjes wat toe te stoppen. Als je er eentje iets geeft staan er onmiddellijk dertig kinderen om de auto heen. De grotere kinderen meppen de kleintjes letterlijk onder de auto om iets te bemachtigen. De goody bag gaat dus alleen open als we een verdwaalde eenling tegen komen.

Dag 15

Een prachtige challenge dag over pistes en door het zand vandaag. De drie tweewielers zorgen voor een goede uitdaging. Er moet regelmatig geschept, gegraven, geduwd en gesleept worden. De Subari verliest haar achterbumper. De Pajero heeft een sterk geurende koppeling en dus doen de Feroza’s goede zaken als de anderen vast staan. Slepen levert een biertje op! ’s Avonds weer kamperen aan het strand, en zwemmen in de Atlantische Ocean bij zonsondergang.

Dag 14

Door Mauritanië rijden we in ploegjes van vijf of zes auto’s met een gids. Wij rijden met onze matties van team Zeebra, met de Sjengen in een Pajero, team Dekker in een tweewieler Subaru, team Wingers in een Citroen Berlingo en de Dakar Ridders in een Mercedes Vito bus. Om alle vijfenvijftig teams heen blijft een militaire escort cirkelen.  We hebben ons ingesteld op een dag buiten spelen, maar op last van de militaire escort mogen we aanvankelijk de weg nog niet af. Pas in de middag duiken we eindelijk de Sahara in. Even in het zand spelen, en dan kamperen we in aan het strand in hutjes die er al staan. Onze nieuwe teamleden hebben onderweg hout verzameld voor een groot kampvuur. De Mercedes Vito heeft een gigantische BBQ, hamburgers en bier voor iedereen mee. Niets meer aan doen…

Dag 13

Een paar honderd kilometer naar de grens, en dan is het wachten wachten wachten. Vijftig barrels Marokko uit loodsen vraagt een hoop geduld.   Er is een systeem, maar het wordt ons niet duidelijk welk. Na een uur of vier staan we dan toch allemaal over de grens in niemandsland. Dat ziet er uit zoals je je niemandsland voorstelt: geen weg maar een aaneenschakeling van diepe gaten, hobbels, grind en autowrakken. Dan is het weer wachten om Mauritanië in te komen. De grenswachten lijken indrukwekkend wanneer ze in uniform en met geweer in no time al onze paspoorten innemen, maar ze zijn erg aardig. Hier is het systeem duidelijk: het is chaos. Na anderhalf uur heeft iedereen weer een paspoort en rijden we met een groep militairen naar de eerste stad, Nouadhibou. Nog voor we er zijn hebben we het eerste verkeersongelukje aan onze broek met een local. Rijden is hier simpelweg een kwestie wie het ergste barrel heeft. En dat winnen wij niet.

Dag 11 en 12 – 4950 km

Deze dagen vooral asfalt. We proberen een stuk binnendoor te rijden om toch wat zand te happen, maar de weg die er op de kaart zo spannend uit zag blijkt helaas ook geasfalteerd te zijn. CD’s draaien, raad de plaat over de bakkie met team Zeebra en kilometers vreten door de woestijn. Aan het einde van de dag komen we zowaar een supermarkt tegen, en na een week ontbijten en lunchen met koekjes slaan we daar onze slag. We lopen wat voor op schema, en hoeven morgen nog maar 400 km asfalt tot aan Dakhla. Daar gaan we ons opmaken voor de rit door Mauritanie, waar we drie dagen echt Sahara mogen rijden.

Dag 10

Vanwege de beslommeringen tot een laat uur de dag ervoor besluiten we vandaag niet extreem te rijden, maar over de weg. Kakelwagen en Zeebra beginnen zich na een kilometer of 10 echter te vervelen op het asfalt en duiken alsnog het veld in. Het wordt niet ruig, maar een route met prachtig uitzicht. We komen vroeg aan op de plaats van bestemming en besluiten deze keer in te gaan op het uitnodigende bord van een hotel. Marokkaanse campings nodigen niet uit tot douchen (als er al stromend water is, is het meestal niet warm, en erg fris ziet het er zeker niet uit). Na een week kamperen lijkt het hotel wel een vijf sterren resort. We ontmoeten hier andere teams en gaan een gezellige avond tegemoet. Zelf bier kunnen we regelen in het dorpje verderop, hoewel dat enige inventiviteit en geduld kost.

Dag 9

De Kakelwagen sleept Zeebra de berg af terug naar een gravelpad dat we willen nemen richting een dorpje met garage. In een stukje zand staat Zeebra zo vast dat De defender hem achteruit los moet trekken. Dat gaat met iets te veel vaart, zodat de achterkantjes van zowel Defender als Zeebra er nu Challenge style uitzien. Onderaan de berg verschijnt een garagist in een grote sleepwagen, ongetwijfeld ingeseind door de brommertjes waarmee locals het gebied in de gaten houden. De garagist sleept Zeebra naar het 140 km verderop gelegen Zagora. Het bijhouden van de sleepwagen, die met een achterlijke snelheid over de pistes raast, is tot nu toe het spannendste deel van de rit. Aan het einde van de middag verliezen we tijd door de onderhandelingen over de prijs van een nieuwe koppeling en de sleepdienst voor de Zeebra. Maar onderhandelen met Marokkanen leren we snel en uiteindelijk slagen we er in om in vloeiend Frans een deal te treffen. ’s Avonds zijn alle auto’s weer challenge – gereed. De Kakelwagen piept, rammelt en kraakt inmiddels behoorlijk. De deuren gaan sinds de koprol alleen nog met luid gekraak een stukje open, de raampjes gaan niet meer helemaal dicht, de barst in de voorruit trekt langzaam verder, de stuurstang zorgt ervoor dat we vanaf een kilometer afstand hoorbaar zijn en het stuur heeft een halve slag ruimte voordat de wielen draaien. Maar we rijden nog!

Dag 8

Na een rustdag om de auto wat aan te passen, voorraden in te slaan en een wasje te doen begon vandaag een stuk extreme route. We worden gewekt door de tent die op onze neuzen drukt; door een kleine zandstorm is die plat gewaaid. We rijden met team Zeebra, de Friesland travellers in 4×4’s en aanhakers de Klaaikluten in een Subaru en een Volvo. Fries over het bakkie dus. Vandaag is het navigeren met GPS door de Sahara, de aanwijzingen bestaan uit geografische coördinaten. Dat gaat uitstekend, vooral dankzij stuurman Leon van team Zeebra. De Volvo heeft moeite met de grote stukken zand onderweg en hangt regelmatig achter de Landrover Defender van de Friesland Travellers. De Subaru rijdt als de Dukes of Hazard County en komt verbazingwekkend ver op eigen kracht. Maar ook die redt het niet alleen, en de trekhaak van onze Feroza en onze sleepkabel bewijzen goede diensten. Vandaag zijn we de Takelwagen. Aan het einde van de middag rijden de twee Feroza’s als enige tegen een steile zandberg op, de rest moet omrijden om op de bergkam uit te komen. We zijn dan inmiddels in een gebied waar, anders dan tijdens de rest van de route, zelfs geen brommertjes meer uit het niets opdoemen. Echt afgelegen dus. Terwijl we wachten op de rest besluit team Zeebra om wat verder de berg op te rijden om het laatste deel van de route, bij het laatste daglicht, te verkennen. Vanuit het donker komt even later over de bakkie het bericht dat zij op de top van de berg door hun koppelingsplaat zijn heen getrapt. De Kakelwagen sleept Zeebra terug naar een beschutte plek op de berg waar we ons kamp voor de nacht opslaan. Uit de kaart blijkt dat we per ongeluk op een ‘piste interdite’ over de Algerijnse grens zitten. Oh well…

Dag 6 – 3350 km

Vannacht hebben we in een oase geslapen en zijn vanaf daar rustig aan vertrokken richting woestijn. In Erfoud stond om de 50 m een opgepoetste politieagent en een opgewonden menigte langs de kant van de weg; de koning bleek kort na ons langs te komen. We hebben iedereen vriendelijk toegezwaaid. Na dat stadje hebben we het asfalt verruild voor een brede vlakte waarin ieder zijn eigen sporen kon trekken, of de stofwolk van zijn voorligger kon volgen. Als panaroma bij de route waren er prachtige rode zandpistes, kleikastelen, palmbomen en drommedarissen. Na een relatief korte rit bereikten we een camping waar we ‘s avonds ook konden eten; weer groenten! ‘S middags konden we oefenen met rijden over de zandpistes die de camping omringen. Het ging briljant, tot Pleun een heuveltje iets te schuin nam. De Feroos kan ook onderste boven… Pleun had gelukkig niets en ook de auto doet het nog. Het dakrek is er af, hier en daar zitten wat butsen en deuken, de zijraampjes willen niet helemaal meer dicht en we hebben een barstje in de voorruit. Kortom de auto is er wat aerodynamischer op geworden en we zijn klaar voor de rest van de rally. Morgen een rustdag om voorraden in te slaan en de auto wat aan te passen, en dan begint het extreme deel van de challenge! Groeten van de kakels van onder een palmboom.

Dag 4 & 5 – 3150 km

Na 2 dagen Marokko van ongeveer 16 uur rijden per dag, liggen wij hier in ons tentje in een oase niet al te fris te ruiken.
De route is spectaculair; veel bergpaden, hobbels en kuilen. Gisteren kwamen we halverwege de dag bij een kolkende rivier (!) waarvan de brug was weggeslagen. Daar waar de meeste teams omdraaiden, volgden de Feroosjes de grote 4×4′s en gingen te water. De adrenaline spoot uit onze oren, maar we hebben het prima gered. Aan de overkant bleek de weg onvindbaar, maar  een pad was er wel en uiteindelijk kwamen we diep in de nacht aan op een camping in Fes.
Vanochtend weer om 6h00 op en snel met onze vaste groep -inmiddels omgedoopt tot de Kakelkaravaan- op pad om de extreme route over de bergpas te proberen. Zekerheidshalve hebben we nog het weerbericht en de begaanbaarheid van de pas gecheckt in het lokale koffiehuis. ‘Appeltje-eitje’ werd ons verteld. Geen sneeuw op de weg, alleen wat langs de kant. Not. Na een paar uur kronkelen over bergweggetjes stuitten we op sneeuw die hoger en hoger werd.
In totaal stonden 25 auto’s aan de pas en de 2wheel drives in de groep werden letterlijk op sleeptouw genomen. Onze Feroos was briljant! Helaas, na 2 uur ploeteren waren we met z’n allen 200 meter opgeschoten en hoorden we van vooruitlopers dat zij op sneeuwmuren van 2 meter hoog waren gestuit. Omkeren dus en de hele weg weer terug rijden.
Daarna als een idioot kilometers gemaakt over de lokale D-wegen en uiteindelijk om 23h00 op de camping aangekomen. Het was weer een mooie dag! Morgen uitslapen en hopelijk weer zo’n mooie route.
Groeten uit Meski,
Carlijn en Pleun

Dag 3 – 2285 km

Kamperen in november in Spanje is dus berenkoud. Rond acht uur vanochtend stond onze karavaan weer klaar voor de laatste etappe Europa. Een mooie tijd om onze voeten te kunnen ontdooien aan de autokachel.
Ook vandaag liep weer uiterst soepel. Waar andere challengers kampen met kapotte versnellingsbakken, dynamo’s, startmotoren of zelfs algeheel overlijden van het barrel, is in onze groep het grootste technische mankement een kapotte ruitenwisser bij de Cherokee (spreek uit sjurrokkie) van de Friesland Travelers II.
Om vijf uur waren we in het hotel -warme douche – en morgen op naar Marokko. We naderen het zand! We rijden in elk geval samen verder met onze trouwe matties van team Zeebra.
Groeten uit Algeciraz.

Dag 2 – 1620 km

Vandaag flink doorgetrapt en nu geland op een veldje bij de snelweg op 20 km voor Salamanca.
Vanochtend vroeg zijn we begonnen met onze collega-Feroos van team Zebra. In de rij bij de peage van Bordeaux hebben we de teams Off2D@k@r en Friesland Travelers I en II opgepikt zodat we nu in een konvooitje van vijf teams rijden. We amuseren ons goed met de zinderende zomerhits en de raad-de-plaat via het bakkie.
Nu vroeg naar bed – het bier is op – en morgen door naar Algeciraz. Kennelijk was vandaag op het journaal dat er sprake is van winterweer in Spanje. Dat klopt. Het is koud hier… Morgen wordt het vast beter dus we gaan gewoon weer in korte broek in de auto.

Dag 1 – 650 km

Vandaag rond 11 uur een spectaculaire start gehad vanaf café Noorderlicht. Daar werden we uitgezwaaid door een heel groot aantal familieleden, vrienden en andere belangstellenden van alle teams. In optocht naar Hazeldonk voor een tweede afscheidsrondje, en toen mochten we los. Nou ja los… Elf uur later hebben we 650 km afgelegd, niet echt een wereld record dus. Maar de Feroos doet het nog en we horen niet bij de pechvogels die in Nederland al op de vluchtstrook hebben gestaan, dus we zijn tevreden. Na Hazeldonk hebben we in een mini convooi gereden met de andere Daihatsu Feroza van team Zeebra. Michiel en Leon letten goed op onze Feroos en op de weg, helemaal niet vervelend. Groeten uit Tours!

 

Paris

Quote

Team 1107   05-11-2011 17:25 Joechei we zijn op weg! We zitten op 100 km van Parijs en gaan als een speer. Nou ja. We rijden 100 km/u. Best goed toch?!

We zijn er klaar voor!

We zijn er klaar voor! De babushka hangt aan de achteruitkijkspiegel, het vossenstaartje aan het dakrek en de tas met snaai ligt alvast binnen handbereik van de bijrijdersstoel. Morgen 11.00 uur klinkt bij Café Noorderlicht (NDSM Werf) het startschot!

We bedanken nu alvast al iedereen voor alle leuke reacties en natuurlijk de sponsoren voor hun bijdrage. Peter, jij in het bijzonder veel dank voor alle hulp bij het klussen aan de Feroos.

We zullen proberen jullie zo goed mogelijk op de hoogte te houden van onze vorderingen. Waar mogelijk plaatsen we updates op dit blogje, maar volg ons ook op het message board van de Amsterdam/Dakar organisatie: http://www.amsterdamdakar.nl/MessageBoard.aspx. Op dit messageboard kunnen alle deelnemende teams realtime sms/berichten plaatsen. Check dus de berichten van team 1107!

op BNR!

Vrijdag 4 november rond 14h45 wordt team De Kakelwagen geïnterviewd op de BNR Nationale Autoshow over onze geliefde Feroos

Klik hier voor het interview

Voor wie geen tijd heeft om te luisteren: we zijn er nu echt bijna klaar voor. Morgen is ingeruimd voor de allerlaatste shoppings en dan wordt het kijken of alles nog wel in de Feroza past. De Feroos zelf? Daar hebben we alle vertrouwen in.

Nog twee nachtjes slapen!

Last weekend before the start….

De eerste stickers zitten er op...

We naderen de start, dus dit weekend stond in het teken van het pimpen van de Feroza. We hebben een extra reserveband, een reservebrandstofpomp en een busje ‘excessief olie verlies stopper’. (Mike, ontzettend bedankt, ook voor al je tips!). Ook hebben ‘we’ de kleppen van onze oude cilinderkop gehaald en zekerheidshalve achterin gelegd, het dakrek er weer opgezet, de bakkie vast gezet en de antenne op het dak gemonteerd. (Peter, wederom erg veel dank voor je hulp :-) ). Oh ja, en de eerste stickers zitten op de Feroos. Zo krijgen we er steeds meer zin in, het aftellen is begonnen!

Dakrek

We hebben een dakrek! Toen we de Feroos kochten vertelde de verkoper dat er ooit een dakrek op heeft gezeten dat speciaal voor onze Feroos was gemaakt. Na wat speurwerk hebben we de eigenaar achterhaald en ons bod van 50 Euro bleek te goed om af te slaan. Inmiddels is gebleken dat het dakrek destijds met een slijptol niet al te subtiel van de auto is gesloopt, dus we moeten nog even bedenken hoe we het nu weer goed kunnen vastzetten. Voor nu blijft ‘ie met spanbanden ook prima zitten en de auto ziet er meteen al een tandje stoerder uit. To be continued!

Barreldag

Vandaag was de barreldag: kennismaken met de andere teams en de laatste nuttige tips in ontvangst nemen voor de start over een maand. De binnenkomst op het strand van Blijburg was avontuurlijk, het mulle zand was voor menig tweewiel aangedreven barrel al een flinke challenge. Maar gelukkig bleken de grote 4×4′s over een goed groepsgevoel en voldoende kinetische sleepkabels te beschikken. Onze Feroza doorstond deze test perfect, en alweer zijn we blij met onze aankoop. De auto heeft haar eerste stickers gekregen en de overige teamleden vaccinaties. Ons vertrek komt naderbij..!

Het team compleet

Op 8 januari trekt team De Kakelwagen naar Limburg. Doel: de aankoop van een barrel dat de finish in Dakar zal halen. Niet gehinderd door enige kennis van zaken besluiten we de zoektocht overzichtelijk en kort te houden. We hebben immers al een virtuele kennismaking met diverse barrels via Google achter de rug en weten dus best wat we wel en niet willen. Bij Itcar in het verre Koningsbosch valt ons oog als eerste op een kleine maar stoere Daihatsu Feroza, die door de verkoper bovendien warm wordt aanbevolen. We kopen hem.